/ 12 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ارزو

من بودم ، تو و یک عالمه حرف و ترازویی که سهم تو را از شعرهایم نشان می داد ! کاش بودی و می فهمیدی وقت دلتنگی ، یک آه چقدر وزن دارد...

ارزو

من بودم ، تو و یک عالمه حرف و ترازویی که سهم تو را از شعرهایم نشان می داد ! کاش بودی و می فهمیدی وقت دلتنگی ، یک آه چقدر وزن دارد...

پویا

ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺍﺩ ﮔﻔﺖ : ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﮔﺎﺭﻡ ﺩﺍﺩ ﮔﻔﺖ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺷﮏ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻮﺩﮐﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪ : ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﯾﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﺳﺖ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ. ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺯ جهان ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻗﺮﻥ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﻨﺠﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺶ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺑﺮﮔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﮑﺎﻑ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﮐﺮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪ! ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ : ﮐﻮﺩﮎ ﺷﻤﺎ ﮐﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﯿﻢ ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺶ ﻧﻮﺷﺖ : ﺗﻮﻣﺎﺱ ﺁﻟﻮﺍ ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﮐﻮﺩﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﯾﮏ ﻣﺎﺩﺭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻗﺮﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ یعنی امید و باور!

همسفر جاده دلتنگی

گذر عمر نه زانگونه که حافظ فرمود بود سیلی که تماشا ز سر پل کردیم «محمدقهرمان»

همسفر جاده دلتنگی

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم من که مرداب شدم ، کاش تو دریا بشوی «مهدی فرجی»

همسفر جاده دلتنگی

چنان گرم هذیان عشقم که آتش به جای عرق از تبم می تراود ز دین ریا بی نیازم ، بنازم به کفری که از مذهبم می تراود «قیصر امین پور»